Old Testament
1 Mosebok 2 Mosebok 3 Mosebok 4 Mosebok 5 Mosebok Josua Domarboken Rut 1 Samuelsboken 2 Samuelsboken 1 Kungaboken 2 Kungaboken 1 Krönikeboken 2 Krönikeboken Esra Nehemja Ester Job Psaltaren Ordspråksboken Predikaren Höga Visan Jesaja Jeremia Klagovisorna Hesekiel Daniel Hosea Joel Amos Obadja Jona Mika Nahum Habackuk Sefanja Haggai Sakaria MalakiNew Testament
Matteus Markus Lukas Johannes Apostlagärningarna Romarbrevet 1 Korinthierbrevet 2 Korinthierbrevet Galaterbrevet Efesierbrevet Filipperbrevet Kolosserbrevet 1 Thessalonikerbrevet 2 Thessalonikerbrevet 1 Timotheosbrevet 2 Timotheosbrevet Titusbrevet Filemonbrevet Hebreerbrevet Jakobsbrevet 1 Petrusbrevet 2 Petrusbrevet 1 Johannesbrevet 2 Johannesbrevet 3 Johannesbrevet Judasbrevet UppenbarelsebokenChapter
Psaltaren 1 Psaltaren 2 Psaltaren 3 Psaltaren 4 Psaltaren 5 Psaltaren 6 Psaltaren 7 Psaltaren 8 Psaltaren 9 Psaltaren 10 Psaltaren 11 Psaltaren 12 Psaltaren 13 Psaltaren 14 Psaltaren 15 Psaltaren 16 Psaltaren 17 Psaltaren 18 Psaltaren 19 Psaltaren 20 Psaltaren 21 Psaltaren 22 Psaltaren 23 Psaltaren 24 Psaltaren 25 Psaltaren 26 Psaltaren 27 Psaltaren 28 Psaltaren 29 Psaltaren 30 Psaltaren 31 Psaltaren 32 Psaltaren 33 Psaltaren 34 Psaltaren 35 Psaltaren 36 Psaltaren 37 Psaltaren 38 Psaltaren 39 Psaltaren 40 Psaltaren 41 Psaltaren 42 Psaltaren 43 Psaltaren 44 Psaltaren 45 Psaltaren 46 Psaltaren 47 Psaltaren 48 Psaltaren 49 Psaltaren 50 Psaltaren 51 Psaltaren 52 Psaltaren 53 Psaltaren 54 Psaltaren 55 Psaltaren 56 Psaltaren 57 Psaltaren 58 Psaltaren 59 Psaltaren 60 Psaltaren 61 Psaltaren 62 Psaltaren 63 Psaltaren 64 Psaltaren 65 Psaltaren 66 Psaltaren 67 Psaltaren 68 Psaltaren 69 Psaltaren 70 Psaltaren 71 Psaltaren 72 Psaltaren 73 Psaltaren 74 Psaltaren 75 Psaltaren 76 Psaltaren 77 Psaltaren 78 Psaltaren 79 Psaltaren 80 Psaltaren 81 Psaltaren 82 Psaltaren 83 Psaltaren 84 Psaltaren 85 Psaltaren 86 Psaltaren 87 Psaltaren 88 Psaltaren 89 Psaltaren 90 Psaltaren 91 Psaltaren 92 Psaltaren 93 Psaltaren 94 Psaltaren 95 Psaltaren 96 Psaltaren 97 Psaltaren 98 Psaltaren 99 Psaltaren 100 Psaltaren 101 Psaltaren 102 Psaltaren 103 Psaltaren 104 Psaltaren 105 Psaltaren 106 Psaltaren 107 Psaltaren 108 Psaltaren 109 Psaltaren 110 Psaltaren 111 Psaltaren 112 Psaltaren 113 Psaltaren 114 Psaltaren 115 Psaltaren 116 Psaltaren 117 Psaltaren 118 Psaltaren 119 Psaltaren 120 Psaltaren 121 Psaltaren 122 Psaltaren 123 Psaltaren 124 Psaltaren 125 Psaltaren 126 Psaltaren 127 Psaltaren 128 Psaltaren 129 Psaltaren 130 Psaltaren 131 Psaltaren 132 Psaltaren 133 Psaltaren 134 Psaltaren 135 Psaltaren 136 Psaltaren 137 Psaltaren 138 Psaltaren 139 Psaltaren 140 Psaltaren 141 Psaltaren 142 Psaltaren 143 Psaltaren 144 Psaltaren 145 Psaltaren 146 Psaltaren 147 Psaltaren 148 Psaltaren 149 Psaltaren 150Verse
Psaltaren 135:1 Psaltaren 135:2 Psaltaren 135:3 Psaltaren 135:4 Psaltaren 135:5 Psaltaren 135:6 Psaltaren 135:7 Psaltaren 135:8 Psaltaren 135:9 Psaltaren 135:10 Psaltaren 135:11 Psaltaren 135:12 Psaltaren 135:13 Psaltaren 135:14 Psaltaren 135:15 Psaltaren 135:16 Psaltaren 135:17 Psaltaren 135:18 Psaltaren 135:19 Psaltaren 135:20 Psaltaren 135:21



Herren har utvalt Jakob till sin egendom: en vägledning i Psaltaren 135:4 (SV1917)
Huvudpoängen i denna vers är Guds särskilda kalla och ägande av det utvalda folket, vilket står i tonläget av både privilegium och ansvar. Gud har en särskild relation till Jakob/Israel, inte utifrån något förtjänstfullt hos folket utan enligt Guds nåd och plan.
Litterär kontext
Psaltaren 135 ingår i en samling av psalmer som förkunnar Guds mäktiga hand och trofasthet mot Israel. Vers 4 knyter samman Guds universella herravälde med ett särskilt kall för Jakobs folk. Inledningen betonar Guds aktiva ingripande i historien: Herren väljer, uppehåller och bevarar sitt utvalda arv. Genom hela psalmen framträder ett tema där Guds suveränitet och människors beroende möts i en sång av tillbedjan och minnesstund.
Trosförståelse
Texten understryker att utvaldhet inte är ett tecken på människors förtjänst utan ett uttryck för Guds nåd och syfte. Denna utvaldhet inbjuder till ödmjuk tjänst och en trofast relation till Gud. Samtidigt är utvaldhetens verklighet inte ett tomt privilegium utan en uppmaning till helighet och vittnesbörd inför andra nationer om Israels unika roll i Guds värld.
Kopplingar i Skriften
Var och en av dessa passager förstärker att utvaldhet och nationell identitet må ha en särskild plats i historien, men syftar samtidigt fram mot fullbordandet i Kristus och ett universellt kallelsearbete.
Frågor för reflektion
Kort sammanfattning
Psalmens vers betonar Guds suveräna och nådfyllda kallelse av Jakob/Israel som sin egendom. Det är ett kall att ära Gud, leva heligt och vara vittne inför världen, med insikt om att utvaldheten är ett gudsverk som ropar till tillbedjan och lydnad.
Koncisa citat från äldre kommentarer
Matteus Henry: ”Guds utval och ägande av Israel visar på hans trofasthet och syfte i historien.”
Albert Barnes: ”Guds val står som ett sken i historien, inte som ett mål för skuldfrihet, utan som grund för att Gud skall uppenbara sin helighet och nåd.”
Adam Clarke: ”Utvaldheten är Guds verk, inte människans merit; den uppmanar till lydnad och en helig livsstil i respons till hans nåd.”
Cross-references
Relationer: Rom 9:11–13 – Gudens val och syfte i historien; Ef 1:4–5 – principen om förutbestämd kallelse i Kristus.