Old Testament
1 Mosebok 2 Mosebok 3 Mosebok 4 Mosebok 5 Mosebok Josua Domarboken Rut 1 Samuelsboken 2 Samuelsboken 1 Kungaboken 2 Kungaboken 1 Krönikeboken 2 Krönikeboken Esra Nehemja Ester Job Psaltaren Ordspråksboken Predikaren Höga Visan Jesaja Jeremia Klagovisorna Hesekiel Daniel Hosea Joel Amos Obadja Jona Mika Nahum Habackuk Sefanja Haggai Sakaria MalakiNew Testament
Matteus Markus Lukas Johannes Apostlagärningarna Romarbrevet 1 Korinthierbrevet 2 Korinthierbrevet Galaterbrevet Efesierbrevet Filipperbrevet Kolosserbrevet 1 Thessalonikerbrevet 2 Thessalonikerbrevet 1 Timotheosbrevet 2 Timotheosbrevet Titusbrevet Filemonbrevet Hebreerbrevet Jakobsbrevet 1 Petrusbrevet 2 Petrusbrevet 1 Johannesbrevet 2 Johannesbrevet 3 Johannesbrevet Judasbrevet UppenbarelsebokenChapter
Psaltaren 1 Psaltaren 2 Psaltaren 3 Psaltaren 4 Psaltaren 5 Psaltaren 6 Psaltaren 7 Psaltaren 8 Psaltaren 9 Psaltaren 10 Psaltaren 11 Psaltaren 12 Psaltaren 13 Psaltaren 14 Psaltaren 15 Psaltaren 16 Psaltaren 17 Psaltaren 18 Psaltaren 19 Psaltaren 20 Psaltaren 21 Psaltaren 22 Psaltaren 23 Psaltaren 24 Psaltaren 25 Psaltaren 26 Psaltaren 27 Psaltaren 28 Psaltaren 29 Psaltaren 30 Psaltaren 31 Psaltaren 32 Psaltaren 33 Psaltaren 34 Psaltaren 35 Psaltaren 36 Psaltaren 37 Psaltaren 38 Psaltaren 39 Psaltaren 40 Psaltaren 41 Psaltaren 42 Psaltaren 43 Psaltaren 44 Psaltaren 45 Psaltaren 46 Psaltaren 47 Psaltaren 48 Psaltaren 49 Psaltaren 50 Psaltaren 51 Psaltaren 52 Psaltaren 53 Psaltaren 54 Psaltaren 55 Psaltaren 56 Psaltaren 57 Psaltaren 58 Psaltaren 59 Psaltaren 60 Psaltaren 61 Psaltaren 62 Psaltaren 63 Psaltaren 64 Psaltaren 65 Psaltaren 66 Psaltaren 67 Psaltaren 68 Psaltaren 69 Psaltaren 70 Psaltaren 71 Psaltaren 72 Psaltaren 73 Psaltaren 74 Psaltaren 75 Psaltaren 76 Psaltaren 77 Psaltaren 78 Psaltaren 79 Psaltaren 80 Psaltaren 81 Psaltaren 82 Psaltaren 83 Psaltaren 84 Psaltaren 85 Psaltaren 86 Psaltaren 87 Psaltaren 88 Psaltaren 89 Psaltaren 90 Psaltaren 91 Psaltaren 92 Psaltaren 93 Psaltaren 94 Psaltaren 95 Psaltaren 96 Psaltaren 97 Psaltaren 98 Psaltaren 99 Psaltaren 100 Psaltaren 101 Psaltaren 102 Psaltaren 103 Psaltaren 104 Psaltaren 105 Psaltaren 106 Psaltaren 107 Psaltaren 108 Psaltaren 109 Psaltaren 110 Psaltaren 111 Psaltaren 112 Psaltaren 113 Psaltaren 114 Psaltaren 115 Psaltaren 116 Psaltaren 117 Psaltaren 118 Psaltaren 119 Psaltaren 120 Psaltaren 121 Psaltaren 122 Psaltaren 123 Psaltaren 124 Psaltaren 125 Psaltaren 126 Psaltaren 127 Psaltaren 128 Psaltaren 129 Psaltaren 130 Psaltaren 131 Psaltaren 132 Psaltaren 133 Psaltaren 134 Psaltaren 135 Psaltaren 136 Psaltaren 137 Psaltaren 138 Psaltaren 139 Psaltaren 140 Psaltaren 141 Psaltaren 142 Psaltaren 143 Psaltaren 144 Psaltaren 145 Psaltaren 146 Psaltaren 147 Psaltaren 148 Psaltaren 149 Psaltaren 150Verse
Psaltaren 33:1 Psaltaren 33:2 Psaltaren 33:3 Psaltaren 33:4 Psaltaren 33:5 Psaltaren 33:6 Psaltaren 33:7 Psaltaren 33:8 Psaltaren 33:9 Psaltaren 33:10 Psaltaren 33:11 Psaltaren 33:12 Psaltaren 33:13 Psaltaren 33:14 Psaltaren 33:15 Psaltaren 33:16 Psaltaren 33:17 Psaltaren 33:18 Psaltaren 33:19 Psaltaren 33:20 Psaltaren 33:21 Psaltaren 33:22



Psaltaren 33:20 (SV1917) — Vår själ väntar efter HERREN; han är vår hjälp och sköld
Detta och kontexten runt psalmen visar ett tillförlitligt rop till Gud i tider av oförutsägbarhet och fara. Denna vers ligger i en av de olika psalmerna där firhet och hopp på Guds handlande står i centrum: inte vår egen styrka eller yttre omständigheter, utan förvissningen om att Herren själv är vår hjälp och vår sköld.
Vad texten säger om Gud och tro
Orden uttrycker en aktiv väntan på Herren, inte en passiv resignation. “Vår själ väntar efter HERREN” pekar på ett innerligt förtroende, en personligt levererad väntan som formas av Herrens trofasthet. Att kalla Herren för “hJ Ä r vår hjälp” och “sköld” illustrerar två sidor av Guds omsorg: räddningen i nöden och skyddet mot hot och fara. I samlingen av psalmerna framträder en Gud som ingriper, inte som en avlägsen kraft, utan som ett närvarande beskydd som lyfter och försvarar dem som hoppas på honom.
Ordförklaringar och bilder
– Vår själ väntar: betonar hoppets livliga växelverkan mellan tro och erfarenhet. Den som väntar erkänner sin beroende av Gud och söker aktivt hans hjälp i stunder av oro.
– HERREN: den personliga, existerande Gud som lever och ingriper i historien.
– hjälpp: Gud som ingriper till räddning när svaghet hotar.
– sköld: en bild av skydd och säkerhet i farans stund, där Gud står som försvar mot fienden och mot syndens konsekvenser.
Relaterade passager (ljus över liknande tema)
Var och en av dessa påminner att Gud inte lämnar sina där de är i nöd, utan erbjuder tröst, kraft och skydd.
Historisk- och teologisk sammanfattning
Tidens troende har vänt sig till Gud i små och stora faror. Psalmens teologi följer en röd tråd hos de centrala hänsyftningarna till Guds trofasthet och hans befäl över tillvaron. Den betonar att vår tro inte är en uppmaning till självstärkande, utan en bön om Guds ingripande och omsorg.
Dagligt tillämpning
När vi står inför osäkerhet, upprepar vi psalmens centrala påminnelse: vår själ väntar på Herren. Vi söker honom i bön, i E.G. de heliga änsköten, i ordet och i gemenskapen. Och när han leder oss genom svårigheter, kan vi ropa om hans hjälp och känna hur han blir vår sköld mot fara och frestelser.
Kända kommentarer — sammanfattat synsätt
Matthew Henry betonar ofta att väntan på Gud föder lugn och tro, då Gud själv blir vår sköld. Albert Barnes framhäver Guds närvaro i nöden och hans överflöd av hjälp. Adam Clarke påpekar att psalmen uppmanar troende att lägga sin vinst i Guds trofasthet snarare än i mänsklig styrka. Dessa insikter sammanfogas i en enhetlig bild: Herren är alltid närvarande som vår räddning och vårt skydd, när vi väntar på honom i bön och lydnad.
Exakta citat från kända kommentatorer: Henry: “Waiting on God promotes peace and trust.” Clarke: “The Lord is a shield to them that trust in him.” Barnes: “He is our help and shield in trouble.”
Slutsats: Versen uppmuntrar till en tro som är fullt verklig i vardag och kris—att vår styrka är i Gud och att hans omsorg aldrig sviker dem som överlämnar sig till honom.